११ कार्तिक २०७७, मंगलवार
-->


५५ वर्ष अघिको डरलाग्दो महामारी : दृष्टि गुमाएर पनि बाँचेकी गणेशीकाे दुःखद् कथा


हेरीरहेको आँखा एक्कासी बन्द गरेर तपाइँ कति समय बस्न सक्नुहुन्छ ? १ मिनेट ? २ मिनेट वा १० मिनेट ? त्योे भन्दा धेरै त गाह्रै पर्छ ।

तर गुल्मीको रेसुङ्गा नगरपालिका ३ बेहोरेकी गणेशी कुँवरको हेर्दाहेर्दै आँखा बन्द भएको ५५ वर्ष भयो । सायदै कल्पना गर्न सकिन्छ, सुन्दा पनि अप्ठारो लाग्ने उनको भोगाइ कति अप्ठ्यारो होला ?

गणेशी ९ बर्षको उमेर सम्म आँखा देख्थिन् । त्यही बेला आएको बिफर रोगले उनीसहित दुई भाइ र एकजना दिदीलाई पनि समात्यो ।

त्यो बेला बिफरको उपचार पत्ता नलागेकोले गाउँलेले जङ्गलमा राखेर चन्दा उठाएर खाने ब्यबस्था मिलाउथे ।

तीन महिना सम्म जंगलमा बस्दा उहाँको भाइहरुको घाँटिमा खटिरा निस्किएर खानेकुरा पनि निल्न नसक्ने भए भने गणेशीको आँखाको भित्र खाटिरा निस्कियो । दिदीलाई भने सामान्य खटिरा भएर निको भयो ।

त्यो बेला बिफर भएकोलाई कसैले छुँदैनथे । त्यसैले पानी समेत निल्न नसक्ने भएका भाइहरु गुमाउनुप¥यो ।

त्यसमाथी अर्को पीडा उनी आफैले आँखाको ज्योति गुम्यो । सायद अहिले को जस्तो परिस्थिति हुन्थ्यो भने त उपचार हुन सक्ने थियो होला, तर त्यो बेलाको अस्पताल र समयमा उपचार को अभावले गर्दा जिवनभर आफ्नो अँखाको ज्योति गुमेको उनको भनाई छ । ‘भाइहरु गुमाएर यो दुःख भोग्नलाई बाच्नुप¥यो’, उनि भन्छिन् ‘ के गर्नु आँखा नदेखे पनि बाच्नै पर्यो, छम्छ्माउदै भयपनी सक्दो काम गर्न पर्यो ।’

दिदीलाई भने छालामा मात्र घाउ निस्कियकोले अपाङ्ग हुनु परेन । संयोगले बाँचेकी उनै दिदीले गणेशीलाई पालेकी छन् । अहिले उनी खाना पकाउने, पानी भर्ने र छमछमाएर गर्न सकिने घरको सानोतिनो काम गर्छिन् ।

तर बिफरले बाँचेर बहिनीका लागि भगवान बनेकी दिदी पनि आर्थिक रुपमा कमजोर रहेकोले सहयोगको लागि उनको याचना छ ।

‘बानी परेकोले घर वरपरको छिमेकमा पनि जाने गर्छु, दिदी मलाई असाध्यै माया गर्नुहुन्छ, दिदी मेरो लागि भगवान हो’, उनी भन्छिन्, ‘मेरो लागि कसैले सहयोग गरे मेरो आशिक लाग्ने थियो ।’

error: Content is protected !!